Archive

Tag Archives: game review

Tom_Clancy's_Splinter_Cell_Blacklist_box_artDe laatste tijd ligt Blacklist, het jongste deel uit de Splinter Cell-serie regelmatig in de (digitale) uitverkoopbak. Ik speelde het spel onlangs uit, en schijn wat licht over de vraag of het je vijf/tien/vijftien euro waard is.

Tom Clancy’s Splinter Cell: Blacklist, Ubisoft: 2013 (PC, Playstation 3, Xbox 360, Nintendo Wii U). Gespeeld op: PC.

Ergernis
Ik zal maar direct met een waarschuwing beginnen: koop je het spel voor de PC, dan moet je alle patches apart downloaden en installeren, waarmee je zeker driekwartier zoet zult zijn. Bovendien voelen de toetsenbord-muis-controls onlogisch aan ten opzichte van andere vergelijkbare games. Speel je Blacklist dus op de pc, wees voorbereid op een hoop gedoe voor je kunt spelen, en sluit een Xbox 360- of andere controller aan op de pc om verdere ergernissen te voorkomen.

Gameplay
Dan over het spel. Qua gameplay is er goed voortgebouwd op voorganger Conviction. In een grote variatie aan omgevingen ben je afwisselend aan het rennen, sluipen en klimmen, en met regelmaat heb je ook allerlei hi-tech wapentuig om mee los te gaan. Er is een behoorlijk cinematische ervaring van de singleplayer gemaakt, maar desalniettemin heb je tijdens de missies veel vrijheid, en kun je geheel naar eigen inzicht je loadouts samenstellen in de Paladin, het vliegtuig-HQ waarin je tussen de missies rond kan lopen. Het doorhebben van het maken van loadouts en het onder de knie krijgen van de controls kan even wennen zijn, maar als je eenmaal gewend bent speelt Blacklist erg lekker. In het begin is het behoorlijk moeilijk door een gebrek aan gadgets en wapens (later te unlocken), later kun je losgaan met een fijn arsenaal aan hi-tech wapentuig.

SCB1

Speelstijlen
Hiernaast zijn er drie speelstijlen om het spel mee te doorlopen, die van de panter, geest en aanvallend. Speel een missie in één speelstijl en je krijgt extra geld/punten om nieuwe spullen mee te unlocken. Met deze stijlen wordt het iets makkelijker gemaakt om missies te voltooien zonder enige vorm van sluipen, wat de game in principe voor een iets breder publiek geschikt maakt. Dit neemt niet weg dat de game je over het algemeen licht blijft pushen om de panter- en geeststijlen te benutten, en voor de echte Splinter Cell-ervaring is dit eigenlijk ook wel nodig.
Tijdens je eerste playthrough zul je waarschijnlijk nog niet al te veel op de speelstijlen letten. De meeste missies vragen wel om een bepaalde aanpak, zo ben je de ene keer aan het rennen en schieten, en moet je de andere keer langs je vijanden heen glippen. Ze zijn echter zeker leuk voor een tweede playthrough, en bieden ook de offline-speler veel replaywaarde. Ook extra uitdagingen bieden wat leuke extra content.

Verhaal
Qua verhaal is Blacklist een hele degelijke Splinter Cell. Het bevat iets minder wendingen en diepgang dan Conviction en Double Agent, maar als je terugkijkt op delen 1, 2 en 3 moet je toch zeggen dat de kwaliteit van verhaallijnen behoorlijk constant is. Ook Blacklist haalt de trukendoos van CIA, NSA, het Amerikaanse leger, privé-beveiligers, wapendealers, terroristen en dergelijke open, en je wordt getrakteerd op een hele zooi interessante (overigens mooi weergegeven) locaties. De conversaties die je tussen missies door met je team kunt houden zijn een leuke bonus. De “bad guys” zijn leuk gevonden, maar worden niet tot hun volle potentie uitgewerkt. Zeker het einde zal je met een wat onbevredigd gevoel achterlaten.

SCB2

Sam Fisher
Dit is allemaal leuk en aardig, maar Splinter Cell is uiteindelijk toch grotendeels Sam Fisher, en het was voorafgaand aan de release vooral de vraag of er met de komst van een nieuwe stemacteur afbreuk zou worden gedaan aan de franchise. Het is inderdaad een flinke verandering, en aanvankelijk was ik zelf niet onder de indruk. Los van de stemacteur hebben de makers Fisher qua teksten, maar ook qua uitstraling een wat arrogantere houding gegeven. Hij weet het allemaal al (niet eens zo gek trouwens, gezien wat hij heeft meegemaakt in de voorgaande vijf delen) en speelt graag de baas, een flinke breuk met de humoristische, relativerende Fisher uit de eerdere Splinter Cells. Gelukkig komt hier naarmate de verhaallijn vordert wel wat verandering in, maar er blijft toch wat steken. De humor, een belangrijk element in vooral de eerste drie Splinter Cells, is te spaarzaam aanwezig en Sam is soms iets te zeker van zichzelf. Ik ben zelf eigenlijk best tevreden over de stemacteur, maar minder over hoe Fisher voor de rest is neergezet. Toch denk ik dat een meerderheid van de liefhebbers van de serie zal beamen dat het beter is dat Splinter Cell op deze nieuwe weg in leven wordt gehouden, dan dat het geheel zou zijn stopgezet omdat het oude pad doodliep.

SCB3Multiplayer
Vervolgens zou je bijna vergeten dat Blacklist ook nog een prima multiplayer kent. Hierin wordt voortgebouwd op vorige delen, en speel je de helft van de tijd als huurling om spionnen neer te schieten, en de andere helft als spion om de huurlingen te slim of te snel af te zijn. Deze heb ik niet uitgebreid getest, maar zag er goed uitgewerkt uit. Hiernaast zijn er ook nog missies waar je een tweede speler voor nodig hebt. Hier is wel teamwork bij nodig, dus als je online op zoek gaat naar een partner zul je een hoop over je koptelefoon aan het praten zijn.

Al met al
Ben je fan van de serie en heb je Blacklist nog niet gespeeld, dan zou ik snel beginnen. Maar ook als je minder bekend bent met Splinter Cell is dit (naast Conviction) een dikke aanrader. De drempel ligt relatief laag, maar er is heel veel te doen, ook voor de gevorderde speler. Tik hem vooral op de kop als je hem ergens voor een zacht prijsje ziet liggen.

Trailer

Multiplayer match

Advertisements

Just_Cause_2Deze review is gepubliceerd op het niet langer bestaande http://www.xboxnieuws.nl, november 2010.

Een schappelijke theorie over geweld en games is dat er nou eenmaal geweld in de mens zit. Niet te ontkennen, want wanneer het zich niet in vandalisme uit (zoals in kerkelijke gemeenschappen), gebeuren er wel andere onwenselijkheden. Games als Just Cause en zijn onlangs uitgekomen opvolger bieden een uitstekend platform om die agressie om te zetten in een flinke dosis adrenaline. Dat is namelijk het woord dat deze game het beste beschrijft.

Waar in Just Cause veel objecten massief als beton waren, gaat er in deel twee een wereld aan sloopbaar materiaal open: natuurlijk alle beschikbare wagens, tanks, boten en vliegtuigen, bomen maar ook wachttorens, zendmasten, gebouwen, silo’s, generators en zelfs tempels. Niet alles op het Aziatische eiland kan kapot, maar de voldoening die het geeft om een gekaapte Boeing neer te doen slaan op een militaire basis of boorplatform maakt veel goed. Het mooiste is dan misschien wel om rustig neerdalend met je parachute alle ontploffingen en ontstane chaos te aanschouwen. Aan explosies kom je in ieder geval niet tekort in Just Cause 2. Bovendien kent de game zeer mooie graphics en belichting. Niet alleen dingen opblazen, maar ook rondvliegen in de avondzon is een lust voor het oog.

2516095-just+cause+2

Te voet gaan is overigens niet aan te raden in deze game. De wereld is groot tegen het absurde aan, en met een voetreis van de ene naar de andere kant ben je naar schatting toch wel één á twee uur bezig, als het niet meer is. Bovendien hou je het met je ‘huis, tuin en keuken-wapens’ niet bijzonder lang uit. De ammo komt bij wijze van spreken niet uit de hemel vallen, en je levensmeter laat ook te wensen over. Bovendien heb je niet voor niets je ´grappling hook´, een gadget waarmee je in feite een kruising tussen Spider Man en Bionic Commando wordt. De leukste feature hiervan is dat je hem kunt gebruiken om objecten aan elkaar te binden. Zo kun je (in een achtervolging bijvoorbeeld) een vijand, brandend olievat of zelfs een voertuig vastmaken aan een helikopter, maar ook een vijand achter je eigen wagen binden en vervolgens wegrijden is mogelijk. Ook standbeelden, torens en zendmasten zijn niet veilig voor deze handige functie.

Waar je het echter hoofdzakelijk voor zult gebruiken is voor je eigen vervoer. Ben je het lopen zat en zit de legertak achter je aan, zit je binnen no-time in de helikopter die net nog raketten op je afvuurde, op een nabijgelegen wolkenkrabber, of je smeert hem gewoon in een van de jeeps die bijna voor je klaargezet lijken te zijn. One-liners als “Ah, looks like my ride has arrived” zijn wat dat betreft erg toepasselijk. De stunts zijn werkelijk over-the-top, en overal blijkt dat deze game met een knipoog gemaakt is. Helemaal niet erg, want alleen het feit dat je met het grootste gemak tussen rijdende auto’s en brommers op en neer kunt springen is al vermakelijk.

just-cause-2-05-700x393

Er gaat echter niets boven het luchtruim. De game pronkt niet voor niets met dat er geen verticale limiet in zit: met een gevechtshelikopter ben je de man. Wil je een basis met de grond gelijk maken gaan granaten en zelfs een rocket launcher je niet redden, daar is grover geschut voor nodig. Een militaire basis neerhalen is zodra je hoog en droog zit geen enkel probleem. Wat dat betreft hadden ze beter kunnen focussen op variatie in luchtvoertuigen, terwijl die focus nu op landvoertuigen ligt. Het merendeel van het fraaie aantal van 104 voertuigen rijdt over de weg. Daarbij komt dat veel van deze auto’s, brommers en trucks niet bijzonder lekker besturen. Vooral racemissies zijn soms oneindig frustrerend doordat fatsoenlijk bochten maken tot een ware uitdaging verheven is. Bovendien knallen vijanden snel je banden kapot, wat sturen nog eens dubbel zo moeilijk maakt. Zelf heb je voor het lek schieten van banden meestal de tijd niet omdat sturen op zich al een dagtaak is.

Nieuw is de ‘Black Market Dealer’. Waar je in deel één vier verschillende voertuigen gratis kon laten droppen door je opdrachtgever, moet je het nu doen met de zwarte markt. Alles wat je laat droppen kost dus geld, hoewel geld verdienen vrij makkelijk gaat. Daartegenover staat wel dat je een ontzettend groot scala aan wapens en voertuigen tot je beschikking hebt. Straaljagers, helikopters, hovercrafts en noem het maar op. Alles is te upgraden, en over het hele eiland zitten zogeheten ‘vehicle parts’ verstopt. Genoeg te doen dus.

Just_Cause_2_Screen_02-noscale

Qua moraal is er niet bijzonder veel te beleven, maar er zit zeker een vermakelijk verhaal in de game. Uiteindelijk komt dit er op een mooi verhulde manier op neer dat het toch maar het beste is om gewoon alles op te blazen en overal chaos te veroorzaken. Je karakter, Rico Rodriguez, is een stuk minder droog dan in deel één, en dan is op zich best jammer. Hij verbeeldt zich in deze opvolger een beetje dat hij een soort Tony Montana-status heeft en gooit er om de haverklap een stomme one-liner uit. De voice-acting is in de hele game een enigszins storend element. De politiemededelingen die je te horen krijgt, klinken alsof ze van een Iers accent zijn voorzien, en de gemaakte accenten in cutscenes zijn net zo tergend.

Gelukkig is dat ongeveer het enige minpunt, de absurde afstanden die je moet overbruggen daargelaten. Verder is Just Cause namelijk een walhalla voor de sandbox-sloopfreak. Je bent zo vrij als een vogel op een levensgroot eiland, en het afvuren van kogels heeft regelmatig Hollywood-achtige explosies tot gevolg. Een game met tonnen vol adrenaline dus, en ondanks wat kleine minpuntjes een waardig vervolg.